• 6948 362450 - 6945 784070 - 23920 62515
  • info@allagizois.com

Είναι στιγμές

Είναι στιγμές

….ναι, Είναι……..
tzekis_d
Είναι στιγμές

Του
Κων/νου Τζέκη


Είναι στιγμές που σε παίρνει από κάτω. Χαμηλώνει το ταβάνι του σύμπαντος και σε κλείνει σαν σε φυλακή. Έρχονται και κείνα τα ζοφερά δειλινά και σε πλακώνουν τη φωνή της αντίστασής σου και τη περιέργεια για την ανίχνευση του αύριο.

Περπατάς και κατρακυλάνε οι πέτρες με το δικό σου ποδοβολητό. Γελάς και χάσκουν απορημένοι αυτοί που έχουν αυτιά αρπακτικού. Μιλάς και κουδουνίζουν οι λέξεις σαν αντίλαλος ή σαν να βγαίνει η φωνή μέσα από άδειο δοχείο ή από τις χαραμάδες που ξέχασε και σφραγίσει ο Άδης.

Αναζητάς καράβι για το ταξίδι σου που μπορεί να είναι και το τελευταίο, μπορεί να μην ξεκινήσει ποτέ το ο πλοίο απ’ την αποβάθρα και συ να το σαλπάρεις και να τραβάς προς τον καταρράκτη των ονείρων σου καταϊδρωμένος απ’ την αγωνία και το άγχος σου Παρατάς τη διάθεση σου άνεργη και νωχελική και ψάχνεις στο διαδίκτυο για νέες εμπειρίες περισσότερο εικονικές αλλά σαν σε πραγματικότητα και ζεις μαζί τους τόσο έντονα που λες να το ξανασκεφθείς να γυρίσεις στην πραγματικότητα.

Βλέπεις απορημένα το χαμομήλι που το πατάνε αδιαμαρτύρητα οι ισχυροί και νομίζεις πως θα πεθάνει, αλλά την επόμενη ξαφνικά πετά πέταλα και μυρωδιές και λικνίζεται στο σεμνό αεράκι του πρωινού στέλνοντας τη ζωή στους άψυχους κορμούς των νεκρών αδελφών του.

Ξάφνου ακούς τιτιβίσματα απ’ τον ουρανό. Στρέφεις το βλέμμα σου και τα χελιδόνια αρμάθα στα καλώδια της ΔΕΗ αγνοώντας τον κίνδυνο της ηλεκτροπληξίας, αφού μόνο αυτοί που τη χρησιμοποιούν κινδυνεύουν, σχεδιάζουν το ταξίδι της ζωή τους.

Πέφτεις για ύπνο κάτω από την καρυδιά το κατακαλόκαιρο και ακούς τα τζιτζίκια να τραγουδάνε ύμνους στη ζωή από τα ελάχιστα που τους προσφέρει η φύση.

Εσύ μαντρωμένος σε ακατοίκητους ουρανούς προσπαθείς να κερδίσεις ολάκερο τον κόσμο, κουρσεύοντας και αρπάζοντας, άπληστος και αχόρταγος. Ο Όσκαρ Ουάιτ ευχαριστεί τον καταδότη του που τον έκλεισε φυλακή γιατί κατάλαβε με πόσα λίγα μπορεί να ζήσει ο άνθρωπος.

Αυτός ο ξεκούτης βιαστής της φωλιάς του, της γης του, της ανάσας του, της ύπαρξής του.

Εσύ τυραγνιέσαι με τα επίγεια και σαθρά που δήθεν σε προσφέρουν άνεση και τρέχεις αργότερα για καρδιοπάθειες και λουμπάγκα.

Σήκωσε το μέτωπο ψηλά και ανέτειλε μαζί με τον ήλιο τον δικό σου ήλιο που κανείς δεν τον σκιάζει. Ανάσανε και εισέπνευσε το δικό σου οξυγόνο που κανείς δεν το νοθεύει. Δώσε μια και κλώτσησε τα βαρίδια που σε αγκυλώνουν τη σκέψη και αγάπησε. Αγάπησε με πάθος, με λάθος, με αγανάκτηση.

Αλλά ΑΓΑΠΗΣΕ.

Αγάπησε τη ζωή για σένα μόνο και μοιράσου αυτήν την απρόσμενη άνοιξη με αυτούς που σε ακούνε και σε κατανοούν!!!


ΥΓ Ο Κων/νος Τζέκης είναι Αντιστράτηγος εα της ΕΛΑΣ
csachpazis

Leave your message